Marlijn

Klein lief stunteltje

Tue, 05 Jun 2007 10:34:53 GMT

Door mijn tranen heen kwam hij ineens naar me toe. Een schattig klein stuntelig tijgerkatje. Hij snuffelde voorzichtig aan onze planten en struikelde over een kersenblad. "Wat is de wereld toch groot! En wat is dit voor avontuurlijke plek? Wat beweegt daar! Oo het is mijn staart." Alles wordt in de gaten gehouden, meer zintuigen waren geen overbodige luxe geweest. Zijn snorharen draaiden dan ook overuren en met grote nieuwsgierige ogen staarde hij naar mij. Eerst een beetje onwennig, zo'n groot mens, je weet nooit wat die uitspoken. "Nooit met vreemden meegaan", zo leerden we van onze moeders. Maar ik overtuigde hem en we hebben wel een uur geknuffeld. Hij een schoteltje melk en ik een beker. We schepten echt een band. Morgen hebben we weer afgesproken. Ik glimlach.

Een blauw schouwspel

Thu, 28 Dec 2006 20:25:07 GMT

Lach mij uit en wijs naar me; Ik waag mij aan een onmogelijke taak, maar ik zal het hoe dan ook (proberen te) volbrengen. Een column over een uiterst bijzondere middag.

Na de wederom sfeervolle en fijne kerstdagen beloofde de moeder van Sven het gezin een verrassing. Uiteraard probeerden we er van tevoren achter te komen wat we moesten verwachten, maar geen journalistieke manipulatie kon tegen haar gesloten lippen op. Ze keerde elke chantagepoging kalmpjes de rug toe. Zelfs de vader van Sven gokte de mogelijkheden verkeerd hoewel hij dacht zijn vrouw door en door te kennen. Ze verraste ons inderdaad echt! Niemand had ooit gedacht dat zij voor zes kaartjes van de ‘Blue men group’ had gezorgd.

Het zei me aanvankelijk maar weinig. De posters die ik had gezien hadden me angst ingeboezemd en ik verwachtte een soort horrorshow met enge blauwe mannen waarvoor ik zo nu en dan achter Sven zijn rug moest schuilen. De blauwe mannen, ze zouden hoe dan ook eng zijn, ijselijk, huiveringwekkend: Brrr! Dit alles overigens in de goede zin des woords! Horror blijft interessant.

Mijn vooroordelen waren geheel incorrect. Het woord ‘angst’ wissel ik in voor ‘vertederend’. De blauwe mannen hadden een hoge aaibaarheidsfactor, ze waren onschuldig, onaangetast, getalenteerd en bijzonder. Ze gaven hun show weg in het fabriekstheater te Amsterdam. Een fraai pand; De oorspronkelijke fabrieksbuizen zijn verwikkeld in hedendaagse versieringen. In de zaal bestaan de wanden uit buizen, metalen constructies en andere machineachtige bedoeningen. Het decor van de Blue Men Group sloot hier geweldig op aan, want ook dit bestond uit een brij van technische objecten.

Er was dus qua aankleding, al heel wat te zien en toch vielen de drie mannen het meeste op. Allereerst waren hun ‘drumskills’ ongelooflijk. Ze drumden alsof ze met drumstokjes de baarmoeder uit waren gegleden. Niet alleen op verschillende trommels, ook op een soort regenpijpstelsels. De wonderlijkste melodieën sloegen ze daaruit. Dat gecombineerd met een perfect getimede lichtshow, spuitende verf, een rockband en prachtige special effects.

Het begon al bijzonder. Op digitale tekstbalkjes, verschenen teksten in de trant van: ‘Zit Willem Hendriks in de zaal? Hij is jarig, zullen we tegen hem zeggen dat…’ of ‘Margreet Pietersen is ook aanwezig, zij heeft een beetje last van hoofdpijn…’ De moeder van Sven werd overrompeld met de volgende tekst: ‘Is Ingrid Gerhardt in de zaal? Zij heeft haar kaartjes geregeld via haar collega’s bij Martin Air…’ Dit was overigens onwaar, maar werkte wel degelijk op onze lachspieren!

De drie kale mannen gekleed in een zwart pak, kwamen over als een soort marsmannetjes. Ze bekeken objecten, mensen of elkaar op een verraste manier. Hoe ze bewogen was ook opmerkelijk; Hun lopen was soort van zweverig, hun dansen was soepel en vreemd en op hun gezicht was geen glimlach te bekennen, slechts grote rondkijkende ogen.

Wat deden ze? Moeilijk uit te leggen, ze aten, maar dan op een muzikale en komische manier, ze imiteerden rockdanspasjes, maar dan op hun manier, ze maakten kunstwerken, ook weer geheel op hun manier en ja, ze maakten dus uitstekende muziek, ritmisch en speciaal. Begeleid door een rockband waarvan het leek dat ze al eerder gefilmd waren en op twee grote videoschermen boven het podium werden geprojecteerd. Pas later zag ik dat die schermen half doorzichtig waren en dat er bij ieder een hok achter zat met de echte muzikanten erin.

Het publiek werd ook grondig betrokken bij de hele show. De eerste drie rijen kregen van te voren regencapes aangereikt, tegen de vliegende verf- of waterspetters. De blauwe mannen liepen zo nu en dan via de leuningen van de stoelen door naar achterin de zaal. Of ze staarden ons via de zijtrappen aan, alsof wij maar vreemde wezens waren. Twee maal pikten ze iemand uit de massa. Één keer een meisje, zij leverde een bijdrage aan een tafeltafereel, waarbij ze met zijn vieren iets gingen eten. Zij werd steeds aan haar lot overgelaten en toch behandeld als een eervolle dame. De andere keer, werd er een jongen in pak en helm gehesen, door de blauwe verf gerold, op zijn kop gehangen en tegen een wit bord aangekwakt, met een mooi schilderij als resultaat. Wij twijfelden eraan of de uitverkoren publieksleden hier toch al van tevoren over geïnstrueerd waren. Juist die twijfel bewijst het mysterieuze van deze show, want mysterieus, dat was het ook. Mede door de blacklights, stroboscopen en andere rare lampen. Aan het eind van de twee uur, was er een act waarbij ladingen stroken papier vanaf de achterste rij naar voren door werden gegeven. Bedolven onder papier gaven we gierend de eindeloze stroken door naar voren. Het was ook door de blacklights die erop schenen, een betoverend en bijzonder gezicht. Zoiets maak je volgens mij maar één keer mee. (Overigens werd het papier gerecycled :P)

Behalve dat het hersenloos amusement was, schemerde er af en toe ook een soort moraal door de special effects. Bijvoorbeeld dat mensen achter hun computers vandaan moeten komen. Best tegenstrijdig als je je bedenkt hoeveel computers er gebruikt zijn voor deze show.

Ik ben aan het einde genaderd van mijn tekstje. Mijn conclusie is zoals ik het al verwachtte. Ik kan niet uitdrukken hoe het werkelijk was. Je kunt alleen voelen, zien en horen wat ik bedoel door het zelf te ervaren. Ik kan ook niet vertellen wat ik allemaal gezien heb, het was zo ontzettend veel. Ik ben ongetwijfeld verschrikkelijk veel vergeten te melden. Ik heb er gewoonweg geen woorden voor. Ik raad dus ook ten zeerste aan een bezoekje te brengen aan deze nieuwe technische doch theatrale manifestatie! Je zult versteld staan…

Top 2000 radio 2

Thu, 28 Dec 2006 17:38:48 GMT

Het is traditie geworden dat ik een paar dagen voor oud en nieuw bij mijn tante in Rotterdam logeer. Hiermee kluister ik mezelf aan de radio om alle nummers te luisteren. Niet allemaal vanwege de fantastische liedjes, maar vooral door de bijzondere herinneringen van mijn tante. Ademloos luister ik bij ieder nummer weer naar een nieuw verhaal dat ze als een wilde rivier uit haar hart stort. Zij is de vijftig jaar al gepaseerd en ik ben nog maar student, maar de nummers die we luisteren komen juist veelal uit haar studententijd. De jaren '60 en '70, wat een prachtige tijd voor de jeugd. Na de verzuiling, die nieuwe vrijheden en de ontplooing van muziek. Creatief, dat is het kernwoord. Oke, er zullen ook de nodige waardeloze momenten geweest zijn, maar de meeste verhalen klinken me als muziek in de oren. Ik zal dus tot en met de wisseling gelukzalig, dromerig en soms uiteraard walgend, naar de passerende nummers luisteren.

Het verdriet van de hemel

Thu, 07 Dec 2006 11:00:28 GMT

De hemel huilt. Zijn tranen stromen van de straten, rollen van de daken en glijden van m'n gezicht. Zijn zuchten dwalen door de lanen, paden, wegen en duwt ongedisciplineerd de mensen van hun fiets. Mijn sjaal waait alle kanten op, een druppel in mijn decolleté AAAI!

Ik kijk naar de wolken en fluister troostend: 'Waarom ben je zo overstuur? Waarom maak je het ons zo zwaar!' Mijn fiets komt nauwelijks een meter vooruit, maar het zal me lukken, ik zal deze emotionele uitbarsting trotseren! Iedereen mag eens een keertje goed boos zijn, zo ook de hemel.

Even lijkt de storm verminderd, ik kom moeiteloos vooruit. Ik bedank de luchten met een glimlach, maar alsof het hem nog teveel is, word ik weer overvallen door een rusteloze windstoot. Mijn broek plakt aan mijn benen, mijn haren dansen als nooit tevoren, mijn sokken soppen in mijn schoenen en mijn jas is zeiknat, doorweekt en zwaar. De kouw begint toe te slaan, een rilling op m'n rug. Ik zal doorzetten! Ik zal thuis komen hoe dan ook.

En ja hoor, daar zie ik mijn voordeur al, hij kijkt bezorgd en laat me trouw als altijd binnen. Ik spreid mijn jas over de kapstok, schop mijn schoenen uit, wissel mijn broek en schud mijn haren als een hond. De waterkoker pruttelt geruststellend: 'Een lekker kopje thee voor mejuffrouw Marlijn'.

Ik kijk naar buiten en heb medelijden, met die ontroostbare luchten, die grijze gevoelens en die enorme woede. Ik schrijf een briefje en plak het op het raam, zodat de hemel de fenomenale en meest cliché woorden van de wereld kan lezen: 'Na regen komt zonneschijn'

De vriendelijke buschauffeur

Thu, 30 Nov 2006 14:57:27 GMT

Ik stap uit de trein en kom terecht in de gewoonlijke massa. Wij willen allemaal naar de roltrap. (een enkeling waagt zich toch op de normale trap) We staan neus aan neus, hak tegen hak, we voelen elkaars adem, we horen elkaars stem. Bij het aankijken van mijn buurman valt mij op dat hij in tegenstelling tot de rest, heel vrolijk kijkt. Ik kijk te lang, want hij kijkt mij nu ook aan. Ik glimlach en bedenk me dat ik weer loop te staren. Hij glimlacht terug, het kon ook niet anders, zijn vrolijke gezicht lijkt onverwoestbaar.

Eindelijk boven, neuzen van elkaar, hakken van elkaar, geen warme klamme luchtwegproductie meer in je nek, geen joelende, roddelende, geirriteerde stemmen meer op je terratorium. Toch vreemd, elf uur 's avonds en toch nog zo'n drukte. Buiten is het donker, het zou koud en guur moeten zijn, maar ik kan beter een koel lentebriesje omschrijven.

Ik loop naar de bushalte, er staan vier mensen, er zitten er twee, waaronder een jongen met een gitaar. Hij bladert in een gidsje over Geneve. Ik probeer me te herinneren wat ik daar heb gezien en hoelang dat geleden is. Toch al zo'n acht jaar geleden, shit wat gaat dat snel. Ik werp een aantal keren ongeneerd een blik op het boekje, om mijn nieuwsgierigheid te vervullen. Ook hij kijkt opzij en glimlacht, ik grinnik wat ongemakkelijk terug.

De bus, daar is hij. Het valt me gelijk op, de chauffeur ziet er gezellig uit. De laatste busritten had ik het met stoffige mompelende buschauffeurs moeten doen, maar deze meneer deed uiterst vriendelijk: 'Goedenavond juffrouwtje, waar wilt u naartoe?' 'Van heuven goedhartlaan graag' 'Geweldig! Je zit hier helemaal goed, zo, je krijgt een stempeltje van me en ga nu maar lekker zitten, ik breng je er helemaal heen!' Ietwat verbouwereert kijk ik hem aan, hij moet er van lachen. Ik pers mijn derriere in een der plastic busstoelen en creeer volledig de waan dat ik heerlijk zit. Ik kijk naar het spiegeltje waarin zijn hoofd weerspiegelt, een vrolijke kop. Een tamelijk 'ronde' meneer, met vriendelijke ogen. Ik kijk naar de andere mensen die in stappen, allen net zo verward als ik: 'Wat een aardige buschauffeur, goh', zie je ze denken. Ieder lijkt te gaan zitten alsof hun kont verwend wordt in talloze zachte kussens. De schijn bedriegt, maar dat maakt het alleen maar fijner.
Hij start de motor en begint te ratelen: 'Goedenavond dames en heren, jongens en meisjes, mijn naam is X, ik rijd jullie vanavond heen waar jullie naartoe willen, zit lekker achterover, ik wens u allen een prettige reis'.
Bescheiden wordt er gelachen, 'wat is dit? 10 minuutjes rijden en dan dit? fantastisch'
Bij iedere halte kan onze chauffeur zijn mond niet snoeren: 'Graad van Roggenbrood' ipv 'Graadt van Roggeweg' 'Hier kunt u een tochtje op de brancard maken', constateert hij bij de halte van het ziekenhuis. 'Van heuven goedhartlaan voor de dame achterin, wel thuis mevrouwtje!' Ik slenter naar de deur en zwaai naar hem.
Hij zwaait uitbundig terug.

Het klinkt bijna dramatisch en flauw, maar zo ging het echt. Die man was zo enthousiast, zo gezellig, niet irritant, niet bemoeierig, gewoon zichzelf, een ontzettend vriendelijke man. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin op z'n werk. Hij stuurt zijn passagiers en maakt de hele dag grapjes. Een ware levensgenieter, en dat verdient een pluim!

Mijn plakboek

Fri, 24 Nov 2006 12:56:25 GMT

Ik heb een plakboek. Het is heerlijk kinderachtig. Ieder kaartje, bonnetje, ingangsbewijsje, foldertje, krantenartikeltje, fotootje dat ik interessant genoeg vind, om erin te plakken gaat erin. Ik plak het zo'n twee of drie keer per jaar allemaal weer netjes in.

De berg met bonnetjes, etiketjes en zelfs een kartonnen feestbordje puilt uit en het is weer tijd om een nieuwe plaksessie te starten. Ik kijk wat argwanend naar de vervrommelde papiertjes en bewaarde prullen. Hoeveel tijd gaat me dit kosten? Heb ik er zin in? Ik zit in dubio. Enerzijds wil ik best de hele middag gaan plakken en knippen. Aan de andere kant ben ik er nu veel te lui voor.

Ik kijk even naar al die herinneringsbewijsjes en ben overtuigd. Ik ga het zo lekker inplakken. Wat leuk! Ik ben naar die en die voorstelling geweest, ik heb deze film gezien en ben daar op vakantie geweest. O God, de Griek, de Italiaan. Wat vergeet een mens toch snel.

En daarom heb ik mijn plakboek. Gevuld met bladzijden vol vrolijke collages. Een blik op het verleden. Het komt allemaal weer een stukje dichterbij. Mijn plakboekje, de ultieme oplossing voor deze chronisch-half-demente troela ;)

Herfst

Thu, 23 Nov 2006 11:54:42 GMT

Het is tien over half negen, voor mijn doen maar een vroege bedoening. Ik stap op de fiets en trotseer alle plassen, de slaande regen, de medefietsers. (ze zwabberen omdat ze eigenwijs met een paraplu proberen te fietsen, terwijl de wind veel te hard waait)De lucht is grauw en onbetrouwbaar, ik verwacht meer water en meer wind. Aan mijn verwachtingen wordt dan ook moeiteloos voldaan. Ik zie de grachten, wat een prachtig gezicht; al die druppels die tekeningen in het water maken. De mensen kijken bezorgd, geergerd, negerend.

Dat mijn voeten natgespat zijn, door de diepe plassen waardoor ik heen crosste, dat maakt niet uit. Dat mijn panty klam aanvoelt, maakt ook niet uit. Dat mijn mascara doorloopt tot mijn kin, doet er niet toe. Mijn haren die aan mijn gezicht plakken, zijn me niet tot last. Wat een heerlijke dag, was ik altijd maar in zo'n romantische bui. Ik heb vandaag voor de tweede keer de herfst aanbeden.

De eerste keer was twee weken geleden. Ik reed op een weg, omringd door gouden bomen. Ik werd er werkelijk sprakeloos van.

En zachtjes begint mijn hypocrisie weer op te duikelen. Ik moet nu naar buiten om een hond uit te laten. Ik moet daarvoor naar de Meern fietsen en een uur lang wandelen. Ik heb geen zin om naar buiten te gaan, het is zo knus hierbinnen. De regen, de wind, die donkere dreigendende lucht.
Maar ja het moet, misschien borrelt stiekem mijn prille liefde voor herfst weer op. Dat hoop ik maar...

Marie Louise Abelsma's kunst

Tue, 21 Nov 2006 12:51:41 GMT

Mijn tante maakt kunst. Ze schenkt aarde met een soort lijm over papier, zodat er 'toevallige' vormen ontstaan. Daarna priegelt ze er wat aan. Het ziet er heel bijzonder uit! Ze schildert ook iconen, een pokkenwerk naar mijn idee want, ze is altijd maanden bezig met zo'n ding. Verder tovert ze uilen, honden, bomen etc. uit haar kwast.

Waarom vertel ik dat? Ik heb haar site gemaakt. Een simpele geocitiessite weleenswaar, maar ach, je moet ergens mee beginnen. De url is www.geocities.com/mla_art
Kijk gerust rond en krabbel wat in haar gastenboek ;)

De Japanner

Sun, 19 Nov 2006 00:00:12 GMT

Donderdagavond vierden we de verjaardag van een vriendinnetje van me. Zij nodigde ons uit om te eten bij de Japanner, Konnichi Wa (naast de Stairway in Utrecht). Ik verwachtte een doodnormaal etentje, waarbij we uiteraard gezellig babbelden en dat soort dingen.

Het was fantastisch! De verwachtingen die ik had, werden volledig overtroffen (niet dat ik iets slechts verwachtte). We zaten rondom een grote grillplaat waarachter een privekok met het imago van een acrobaat ons eten met ultieme behendigheid grilde; Japanse sushi, zalm, andere vis, soep, rijstmix/bamie/geweldig vlees en ijs. Ik had nog nooit zoiets gezien. Hij gooide met eieren, ving ze weer op met z'n spatel, jongleerde met de pepermolen, creeërde een weerzinwekkende steekvlam bij het bakken van vlees. Het was een ware show en het eten was ook nog eens heel erg lekker. Het was vrij druk, maar niet beklemmend, iedereen kletste voluit en niemand geneerde zich. Mensen die nog nooit met stokjes hadden gegeten giechelden wat en prutsten tot ze dan eindelijk wat eetbaars naar binnenkregen. Een leuke sfeer, dat valt niet te ontkennen.

Met rode wangen van de grill die ons steeds had verhit, kwamen we enthousiast weer buiten. Nog een drankje bij cafe Joost en dat was de avond alweer; een zeer geslaagd feestje.
Ik kan het iedereen aanraden. Als je een keertje bij de Japanner wilt eten, Konnichi wa is echt geweldig!

http://www.konnichiwa.nl/home.html

Gedachtewisseling

Thu, 16 Nov 2006 15:30:10 GMT

Ik zat vanmorgen op de fiets, het waaide behoorlijk en het druppelde heel af en toe. Ik fietste op drukke straten die toch een eenzame sfeer uitstraalden, want geen van die autobestuurders of fietsers hadden maar iets met elkaar temaken. Ik heb geen vorm van communicatie gesignaleerd.

Ik fietste over de grote brug, waaronder het water van het Amsterdamreinkanaal hevig klotste. Ik zag er boten varen, met dromende vaarders. Een scooter haalde me in, een fiets kwam om het hoekje. Iedereen met zijn eigen gedachten.

Dat vind ik hoe meer ik erover nadenk, steeds ingewikkelder. Als je je bedenkt dat alle mensen op deze wereld zijn eigen gedachtes heeft, op ieder moment dat jij zelf ook denkt. Denk je nu eens in, op dit moment, waar denk jij aan? Hoeveel mensen zijn er op de wereld? Hoeveel onderwerpen zijn er waarover gedacht kan worden? Niet eens alle gedachten slaan ergens op. Bovendien springen gedachten van hot naar her. Sommige gedachten voelen voor jezelf al zo ingewikkeld, stel dat al die gedachtes van al die andere mensen uitgepluisd werden met een of ander systeem en bij elkaar in een 'bak' werden gedaan. Wat een hoop emoties, woorden, gedachten. Ondenkbaar. Ik word er gek van als ik er telang over nadenk. Vooral als ik er met een indenkingsvermogen aan denk.

(picturemade by matfrech-->deviantart.com)
Eigenlijk vergelijk ik het bedenken van wat en hoeveel gedachtes er zijn met het heelal. Je kan je niet bedenken hoe groot het heelal is. Onze hersenen kunnen niet bedenken wat oneindigheid inhoudt. Al die gedachten, al die eigen karakters met eigen denksels etc. in hun hoofd. Dat kunnen we ons ook niet realiseren.

Dat is eigenlijk de rede dat ik erin geloof dat er meer is dan de wereld die we zien alleen. Hoe je het wilt noemen weet ik niet, er is gewoon meer dan alleen dit. Als wij al niet in staat zijn te bedenken wat oneindigheid is. Het hoeft niet eens oneindig te zijn, als je een groot aantal meters noemt, zijn we ook niet in staat te bedenken wat de lengte is. Je weet misschien een cijfer, maar verder echt niet...

Breien breien breien

Wed, 15 Nov 2006 15:42:56 GMT

Hoe zit dat tegenwoordig.
Voor mij loopt een meisje; Lang geblondeerd haar, ik zie haar af en toe een lok naar achteren gooien. Smalle taille, beetje een platte kont, slanke benen omhuld in een strakke spijkerbroek, fluor roze pumps eronder. Ik zie dat haar nagels onnatuurlijk lang zijn en gelakt met een fel rode kleur. Ze ruikt mierzoet, naar honing en aardbeien. Hoe zou ze er van de voorkant uitzien? Alsof ik erom gevraagd had draait ze zich ineens naar me om. Ik trek lijkbleek weg. Ik zie diepe groeven, niet eentje, niet twee, haar hele huid is bezaaid met rimpels. Met een dik oogpotlood zijn er flinke lijnen om de verouderde ogen getrokken. Lipglosslippen van het type 'aaa-kus-me-niet-want-je-blijft-plakken', camouflage, een, twee, drie, vier lagen donker bruin. Walgelijk, aaaa, een vrouw van boven de zestig die zichzelf zoiets aan doet! Wat zou ze denken: 'Ik lijk jong en knap'. Mens, nee! Je veroorzaakt hartverzakkingen.

Ik zat gisteravond op de bank bij Sven, met mijn breiwerkje; een pen onder m'n oksel en een pen in m'n andere hand. tik tik tik tik. Ik ben verliefd op mijn wol; Zwart, met paars, waaromheen gouddraaid en glimmend blauw draad gewikkeld zit. Een nieuwe sjaal, mijn tweede voor dit jaar. Voor sokken is de wol te mooi. Ik droom weg bij het tikken van mijn breipennen tot Sven de stilte verbreekt met luid gegrinnik: 'Oma!' Ik kijk verbaast op. Hij vindt me een oma, ik zie er ouwbollig uit zo en dat soort dingen. Onverschrokken brei ik door.

Hoe zit het dan tegenwoordig?
Is het de bedoeling dat bejaarden de look van een zestienjarige immiteren en dat ik als adolescent me verplaats in de rol van een bejaarde? Maakt het uit? Op zich niet.

Ik glimlach.

Q-base 2006

Thu, 14 Sep 2006 13:45:30 GMT

Ik wil nog wel wat vertellen over de afgelopen zaterdag.

Overal gebonk en gestamp in Weeze, op Q-base. Van zes uur 's avonds tot zes uur 's ochtends was dit de locatie waar ik ronddanste met Edwin en Pinda. Een groot hardcore/hardstyle/techno etc.festival. De hamburgers en patatjes die je tussendoor als benzine naarbinnen propt geven je hier geen schuldgevoelens, je stampt toch alles er weer af. Het was echt onwijs gaaf, veel herrie en je longen uit je lijf dansen. Ik ben ervan overtuigt dat ik bezit over innerlijke speed ;) Tof man. Handig vooral. Het publiek dat hierop af kwam verbaasde me. Nauwelijks lonsdalemerkjes gezien, nauwelijks kale koppen. Eigenlijk alleen een grote groep hippe en energieke mensen. Ze kijken wel allemaal alsof het leven ervanaf hangt. 'Serieus', of moet ik het 'stoer' noemen. De mannen zijn veelal opgefokt en dragen forsgetrainde spieren met zich mee. De schaarsgekleedde dames mochten er zeker wezen en dansten creatiever en eleganter (gelukkig maar) dan de mannen.
Het terrein was onwijs gaaf gestyled. Er hingen in de bunkers en hangards legerjeeps omgeven met knipperende lampen. Lazerpatronen duizelden om je hoofd. Vuurwerk vloog de lucht in. Blacklight, rook en gigantische speakertorens.

Een waar stampspektakel, zoals het uiteraard ook wezen moet.

Slecht nieuws onder de zon

Wed, 13 Sep 2006 16:18:07 GMT

Al de hele dag hoor ik niets dan slecht nieuws. De universiteit brengt me slecht nieuws. Familie brengt me slecht nieuws. De pan waarin ik mijn ei bakte, bracht me slecht nieuws (jurkje vies..). Ik werd er een beetje moe van. Al fietsend naar mijn colleges dacht ik na over die slechte nieuwtjes.

De zon fluisterde me toe het allemaal niet zo nauw te nemen en met dat advies trapte ik vrolijk door. De zon maakt alles goed. Althans... bijna alles :)De warme stralen troosten me. Ik ben gebouwd voor warmte. Ik houd van warmte. De zon maakt de wereld een stukje mooier; Utrecht is beeldschoon onder de zon, de watertjes glinsteren, de bomen lijken gezelliger, de panden minder eenzaam en iedereen lijkt meer op z'n gemak. Heel cliche allemaal. Gelukkig dat cliche niet bij voorbaat slecht is.

Nou ja kijk, de zon zorgt dan wel voor schone schijn, maar van dat slechte nieuws kom ik niet in een keer af. Ik loop dus toch stiekem tussen de stralen door te dubben.

Bij nader inzien denk ik dat ik vandaag maar gewoon voor de zon kies.

ps. sorry voor m'n gezwam... :P

Mijn emotionele banksaldo

Tue, 12 Sep 2006 13:38:10 GMT

Het begon gekkenwerk te worden. Het was nauwelijks het begin van de maand en mijn banksaldo schreeuwde (!) tegen me dat ik nog maar 10 euro op mijn rekening had staan. Oke, dus nog 20 dagen met 10 euro. Het is dat ik creatief ben en me daar doorheen kan slaan, maar laten we eerlijk wezen: Gekkenwerk.

Het moment van de waarheid was aangebroken, mijn luiheid en talmeloze vrijheid in het beoefenen van mijn hobbies moest afgeknipt worden. Een grote boze schaar kwam al op me af toen ik de woorden uitsprak: 'Oke, ik zoek een baantje'. Als ik gewoon een makkelijk persoon was geweest was dat geen jungle voor me geweest. Een baantje in de supermarkt verafschuwde ik, in de horeca rondrennen vond ik dodelijk en schoonmaken was nog het meest waardeloze... Wat nu...

Ik staarde naar het raam en volgde een druppel die uitkwam op het punt waar ik uiteindelijk door het glas keek. Een hond snuffelde geinteresseerd aan een lantaarnpaal, terwijl het baasje met een giftige blik de wolken afwees. Water seipelde van z'n gezicht z'n shirt in. Sjokkend liepen de twee over de natte stoep, waarop druppels druilerig het spoor volgden naar de put. Een tweede hond, dit keer een tekkel liep fier door het neerdalende water heen. De baas, bepakt in plastic en bewapend met een paraplu keek haastig op zijn horloge. Terwijl hij zijn tekkel probeerde mee te sleuren, bleef deze eigenwijs bij de zelfde lantaarnpaal snuffelen. Pas na een prachtige plas eroverheen huppelde het hondje vriendelijk door.

Eureka! In de zomers werk ik altijd in een hondenpension. Ik heb iets met honden, ze raken me. Ik ben ermee opgegroeid en houd van ze. Ik haastte me naar de computer en zocht sites waarop advertenties geplaatst kunnen worden. Honden uitlaten, dat was mijn doel.

Nu vier maanden later, verdien ik er redelijk wat mee. Ik laat momenteel 5 honden uit. Een herder genaamd Tico, een klein zwart bastaardje genaamd Ruby, een leonberger genaamd Does, een leonberger/herder-kruising genaamd Dano en een boxer genaamd Cayenne. Ik wandel nu vele uren door de parken en plantsoenen van Utrecht met mijn trouwe metgezellen en verdien er nog wat mee ook. Prima!

Mijn banksaldo juicht, het is niets dan vreugde. Ik kan weer overleven op een oncreatieve manier!

Hondenweer

Mon, 31 Oct 2005 09:24:12 GMT

Ik kijk naar de openhaard. Buiten is het donker en waait de wind guur door de straten. De regen slaat woedend tegen de ramen en de bomen wuiven wild. Dat idee maakt het zitten voor de warme vlammen alleen maar knusser. Met een rood wijntje en een toastje belegd met oude kaas, geniet ik van het ontspannen moment.

Plots wordt de rustige sfeer verbroken door een oorverdovende snuif in mijn oor. Wanneer ik mijn hoofd draai staar ik naar een grote glimmende zwarte neus. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. De trouwe kop van onze Rhodesian Ridgeback kijkt me verbaasd aan. Vlug geeft ze me een lik op mijn knie, in de hoop dat ze een plekje op mijn schoot kan bemachtigen. Haar kop komt nog een stukje dichterbij, gevolgd door een tweede snuif. Ik zet mijn rode wijn neer, prop het laatste stukje van mijn toastje in mijn mond en laat Hera bij mij zitten. Ze beseft niet dat ze een veertig kilo wegende hond is. Integendeel, alsof ze het formaat heeft van een Jack Russel wurmt ze zich tussen mijn knieën. Met een zucht legt ze haar kop op de houten vloer en staart ze net als ik in het knapperende haardvuur.

Na een kwartiertje zitten, tintelen mijn benen. ‘Hera, ga eens opzij, je bent echt te zwaar’, mompel ik. Als ik haar weg wil duwen, gooit ze al haar gewicht in de strijd. Ze zal en moet blijven zitten, want ‘o baasje, het is toch zo heerlijk.’ Lacherig sta ik op en met een treurige blik en haar staart tussen haar poten sloft ze naar haar mand.

‘Hera moet uit, ach Marlijn wil jij dat niet even doen?’ Knikkend loop ik naar de gang en knoop ik mijn jas goed dicht.

‘We gaan uit’, roep ik opgetogen richting de hondenmand. Vol verwachting kijk ik naar de punt van haar staart, die als enige
buiten de mand valt. Tot mijn grote verbazing staat ze niet op en springt ze niet in de rondte van vreugde. ‘Hera, kom er eens uit, we gaan wandelen!’ Herhaal ik. Even komt haar kop boven de rand uit. Onwillig staat ze uiteindelijk sloom op. Ik begrijp er niets van. Waar is de blijdschap die ze normaal vertoont? Normaal spreken mijn moeder en ik zelfs het woord ‘uit’, uit als ‘uu ie tee’, omdat Hera anders weer blij denkt dat haar een boswandeling te wachten staat.
Met een ‘moet-dat-nou-echt’-blik kijkt ze me doordringend aan. Dan snap ik het ineens. Madame wil geen natte pootjes en madame wil niet snuffelen in het natte gras, ze wil de kou en de donkere nacht voor geen goud in.

Het liefst zou ze gewoon uren voor de openhaard liggen en geknuffeld worden, luisterend naar de babbelende baasjes en de zoemende teevee. Dat is pas een hondenleven en daar past geen hondenweer in.

Vlees op een kluitje

Fri, 07 Oct 2005 13:57:25 GMT

Utrecht, 6 oktober 2005
Buiten is het donker. Het nachtleven ontwaakt. Honderden fietsen staan gestald voor een café naar keuze. Bij het naar binnen loeren van een kroeg, komen de geur van bier en sigaretten je tegemoet. Drankgeschal en schatergelach worden bij je ingeboezemd. Ontspanning; tevreden gezichten en achterover hangende of op een tafel leunende personen die luisteren of enthousiast vertellen.

De actievelingen onder ons kiezen voor de dansvloer. Tivoli is dan een juiste keuze. Ik ben er niet zo van gediend. Niet op ‘popomatic’-avonden in ieder geval. De dansvloer was vannacht weer bezaaid met wormen. Althans zo leek het, als je vanaf het balkon naar beneden keek. Ik kreeg het echt benauwd, toen ik me bedacht dat ik er tussen moest gaan staan. ‘Joh zeur niet Marlijn!’ Nee, ik mag ook eigenlijk niet zeuren, ik ben vaak ook zelf ‘de worm’.

Misschien lag het aan het soort publiek. Jongens die als aasgieren met eksterogen het vrouwelijk volk inspecteren. ‘Bevindt hier zich nog een lekker hapje?’ Meisjes, die de aandacht waarderen, laten subtiel hun bh-bandje van hun schouder glijden. Mijn bui sloot vandaag niet aan op deze vleeskeuring. In mijn hoofd speelden zich genoeglijke taferelen af van speciaalbier en gegrilde kip.

Afgezien van de bestemming, had ik wel een heerlijke avond. We waren met een gezellige groep en de pret zat er goed in. We waren ook allen al voorzien van ‘vlees’, dus keuringen gingen niet verder dan een ‘bodycheck’.

Normaal vind ik het een fijne bezigheid, mensen te bekijken, maar mijn zicht vertroebelt bij het zien van zoveel mensen
die op een kluitje druk lopen te doen. Kortzichtig nietwaar! (knipoog)

Tivoli, een prima gelegenheid om uit te gaan, maar de popomatic-avonden wil ik vanaf nu liever vermeiden. Ik kan de sfeer niet accepteren. Het heeft iets kils.

De metal- en modderwereld van Wacken 2005

Fri, 12 Aug 2005 14:45:49 GMT

Eerbeek - maandag 8 augustus 2005
Mijn laarzen staan eenzaam in de gang. Bedekt met een laag modder wachten ze op een flinke schoonmaakbeurt. Ik moet ze toch teleurstellen, vandaag heb ik daar de energie niet voor. Drie dagen festival betekent drie dagen plezier en vertier, maar ook een tijd van veel indrukken en weinig slaap.

De line-up was dit jaar werkelijk fantastisch. Metalbands als Dissection, Obituary, Gorfest en Finntroll vermaakten het natgeregende publiek kostelijk. Duizenden rockers zwaaiden met hun haren en handen, terwijl vele biertjes tevreden geheven werden. Hompen vlees werden kwijlend naar binnen gewerkt en netgekochte shirts werden fier gedragen, alsof er soms een wedstrijd gaande was, waarvoor je het uniekste bandshirt moest dragen. (Al droeg 70% van de mensen een Wackenshirt.)

Zo nu en dan stond er een band op het podium waarvan je haren rechtovereind gingen staan. Dit zorgde echter niet voor boze woorden, maar voor een gezonde lachbui. De sfeer zat er dus goed in! Althans, ik heb weinig treurige gezichten gezien, ondanks de liters water die vanuit de hemel neerdaalden.

Ja, ik kan zeggen dat de regen er wel een bende van heeft gemaakt. Mijn broeken en panty’s werden tot mijn knieën besmeurd met modder. En dan te bedenken dat vijftigduizend man door deze bagger banjerde. Dit zag er overigens erg komisch uit. Schoenzolen die bij iedere stap vastgezogen werden in de blubber. De grond smakte luid en duidelijk. Zo nu en

dan gleed er iemand uit of ontstond er een moddergevecht.
Er werd wel af en toe wat hooi neergegooid, maar dat was niet erg effectief. Het was dan ook lang niet genoeg en het werd maar op een paar plekken gelegd. Bovendien stampten de vele metalfanvoetjes het weer vrolijk de grond in, waardoor er binnen een half uur geen spoor van hooi meer te bekennen was. Gelukkig bleef mijn tentje van binnen wel droog en schoon.

Ward was zo slim om partytenten mee te nemen. We konden ons er heerlijk onder nestelen. De regen weerhield ons daarom ook niet van het barbecuen.
We blakerden het vlees meestal diep in de nacht zwart. Na alle concerten en net voor zonsopgang. Ik vond het steeds een fijn moment zo met z’n allen. We waren ook met een erg gezellige groep: Ward, Susi, Jantje, Charlotte, Billy, Bint, Johan, Emi en ik. Het was echt lachen, gieren, brullen!

Na, na drie dagen festival in een eeuwig durende file thuis gekomen te zijn, was de douche wel weer een heilig fenomeen. Een schoon en normaal toilet zorgde ook voor opluchting.

Nu moet ik morgen wel mijn laarzen schoonmaken. Zij hebben eenmaal heldhaftig mijn voeten droog weten te houden. Ik kan daarom met een glimlach terug kijken naar een gezellig en muzikaal festival en steek mijn tong knipogend uit, naar de regen die mij niet onderuit heeft weten te halen. Vette pech voor de huilende hemel.

Werk en gij zult blaffen

Mon, 01 Aug 2005 20:29:08 GMT

Brummen – juli 2005

Een koor van geblaf, wanneer ik om acht uur in de morgen met mijn collega’s, de deur open. De ochtendgloren die eerder nog in mijn ogen prikte, is gelijk spoorloos verdwenen. Honderdvijftig honden laten meedogenloos hun stem galmen in de hallen. Oorverdovend. Hoog gepiep overstemt de lage bastonen van een Duitse dog. Als je opzij de hokken inkijkt dansen er dalmatiërs en stuitert er een herder. Fanfare Animales begint weer een nieuwe dag.

Tientallen kwispelende staarten, talloze smekende blikken en vele zwarte neuzen. Aangekomen bij de ‘tevenschuur’, waar ik dit jaar samen met één van mijn collega’s werk, bevrijden we honden uit hun hokken, zodat ze buiten hun poten kunnen strekken en ze hier en daar een plasje kunnen doen.

Hierna, volgt het ontbijt, terwijl ze ondertussen weer op schone kussentjes en kleedjes kunnen rollen. Schransende
labradors, peuzelende airdales, nippende chiwawa’s. De één durft niet eens naar zijn
bakje te kijken en de ander ontdekt dat het voer van de ander toch veel lekkerder is. Een beagle duikt met zijn volle gewicht op het half lege bakje van een bibberende poedel. Een snauw van een jack russel lost het probleem op. Snuffelend proberen golden retrievers nog een enkel brokje op te sporen tussen de mandjes en kleden. En een schapendoes heeft zijn bakje al leeg voordat een bouvier ook maar begonnen is.
Een dankbare lik over mijn knie, wanneer de metalen bak leeg op de stenen vloer natrilt van het geschuif.

Na het uitbuiken, weer een uistapje in de speelweiden. Honderden drollen pronken tussen de grassprieten, maar wees niet bang, deze worden geruimd. De waterbakken worden niet alleen als drinkbak gebruikt: de één steekt het liefst zijn hele kop erin, de ander vindt het een beschaafde zitplek en kijkt er ook uiterst arrogant bij. Dorstige puppies springen er dan onnozel omheen.
Spelende honden rennen elkaar achterna, terwijl beestjes die naar hun binnenhok snakken, zich ondertussen voor de deur verzamelen. Zij zullen toch moeten wachten, totdat hun verblijf weer geveegd en gedweild is, zodat de geur van limoentjesfris hen tegemoet komt!

Dit is de derde zomer dat ik werk in ‘Dierenpension Animal+.’ Het is een prima zomerbaantje, aangezien ik grote liefde voor honden koester. Iedere hond heeft zijn eigen karakter, zijn eigen oogopslag en zijn eigen gewoontes. Dit zorgt voor een gezellige boel. Ik ben het volledig eens met de uitspraken ‘zo trouw als een hond’ en ‘honden zijn de beste vriend van de mens.’ Honden leven voor je, ze beschermen je en letten op je. Ze genieten van de aandacht die je ze geeft en kwispelen wanneer ze je weer zien. Mijn raad aan alle hondenliefhebbers: Ga zo door! Honden versieren je leven!

Marlijn in Nieuwegein

Wed, 01 Jun 2005 09:38:44 GMT

Hallo lieve mensjes,

De tijd dat ik internetloos de wereld tegemoed kom is bijna voorbij. Mijn tijd in Zwolle zal ook spoedig eindigen. 18 juni ga ik verhuizen naar Nieuwegein. Daar is ook een internet aansluiting, dus vanaf dan ongeveer zal ik weer trouw mijn stukjes tekst schrijven en jullie voorzien van mijn commentaar (6).

adios!

De wonderlijke lentezon

Mon, 28 Mar 2005 18:36:52 GMT

zaterdag 26 maart 2005

‘Wat is de mooiste tijd van het jaar?’
Gedachteloos zou ik ‘zomer’ antwoorden. De tijd dat de felle zon de kleding ontdoet en dat waterijs wonderen verricht. Maar nu ik in alle rust het kabbelende water van de Rijn bemin en de eerste lentezon op me laat schijnen, weet ik écht wat de mooiste tijd van het jaar is.

Na maandenlang bejast en besjaald de kou te moeten overmeesteren, ontstaat er een ondoorgrondelijk verlangen naar zachte buitenlucht. Ik ben ook zeker niet de enige die zo denkt. Toen ik donderdag met Renie en Marlous door de stad heen wandelde, zaten de weer aanwezige terrasjes overvol. Het mooiste vond ik dat er geen enkele norse blikken te bekennen waren. De eerste lentezon is de enige die het voor elkaar krijgt, zoveel mensen te versieren met een tevreden glimlach.

Daarom stellen we de vraag opnieuw:
‘Wat is de mooiste tijd van het jaar?’
‘De tijd dat de eerste lentezon zich over ons ontfermd. Dat dikke jassen twijfelent aan de kant geschoven worden en dat witte winterhuiden hun eerste blosjes vertonen’.

Een allerdaagse nachtrust prent

Sun, 20 Mar 2005 17:20:52 GMT

16 maar 2005

Belegerd met losse fietslampjes waagde ik me over het donkere fietspad, terwijl de lenteregen tegen mijn wangen tikte. Zwijgend volgde ik de centrumborden. Plots werd de woensdagnachtstilte verbroken. Een ongeremde autotoeter wilde me wijzen op het feit dat hij voorrang had, maar meneer was fout. De oranje fietsbaan om de rotonde bewees het tegendeel. Met opgestoken middelvinger sjeesde hij de duisternis in en ik was voor ik het wist weer alleen. Het klaksonerende geluid echo'de nog in mijn geheugen vanwege de schrik die het me gebracht had en de hoofdpijn die mijn voorhoofd blokkeerde. Automobilisten. *zucht* Misschien moet ik mijn rijbewijs eens behalen voordat ik mijn voorordelen erover uitstoort. De voordelen zullen deze waarschijnlijk overtreffen.

Sun, 20 Mar 2005 16:56:50 GMT

Zaterdag 19 februari 2005

Ik betrad vandaag een ultiem inspirerende plek. Hoewel ik er enkel een vluchtige blik op kon werpen, zag ik al genoeg me erover te kunnen verwonderen. En het gekke is dat ik het over een plek heb waarin het dagelijkse leven centraal staat. Een woonhuis in Heelsum.

Nadat drie keffende hondjes ons verwelkomden, kon ik mijn aandacht op het vertrek waarin ik stond vestigen. En dat liet gelijk een grote indruk bij me achter. Een gezellige en bijzondere keuken waarin gelijk duidelijk werd dat erin geleefd wordt. Vooral de door de keuken verspreidde oude prenten en de geschilderde organje/blauw-combinatie gaven een verrassend effect.

In de gang pronkte een kroonluchter gemaakt van doorzichtige flesjes. Van die flesjes die je in het verleden, iedere morgen ontving van de plaatselijke melkboer. Die gedachte alleen al, bracht me in een aangename sfeer.

De meest aantrekkelijke schilderijen versierden de oude hoge muren. Terwijl ik de (naar mijn herinnering)zachtgeel getinte trap beklom kon ik mijn ogen nergens vanaf houden. Ik betrapte mezelf op een tintje lust. Wat een hoop kreativiteit bij elkaar! Het was werkelijk een bijzonder huis.

Het huis waarin ik verkeerde behoort tot een vriend van Sven, Godard.

(ik geef toe dat ik wat meer aandacht had moeten besteden bij het schrijven van dit stukje, maar daar heb ik nog steeds geen internet of tijd voor, mijn excuses hiervoor.)

x

amateur aspirinezooi

Thu, 10 Mar 2005 15:23:34 GMT

AUW AUW AUW, PARACETAMOL EN WEL GAUW!

ps. Ik beschik nog steeds niet over een computer met internet. Vandaar mijn schaarse posts. En mijn hoofdpijn valt wel mee hoor.

x

Thu, 17 Feb 2005 17:49:28 GMT

Vanmorgen doorstond ik mijn wakkerword-proces in de trein. De kleine gele wagon wiegde zachtjes terwijl ik de nietbestaande slaap nog uit mijn ogen wrijfde. Ik ben blij dat ik leef, anders was er niemand die zo kan overdrijven als ik. hehe.

Buiten schoten de koeien mij voorbij en bij menig stationnetje gaapte schapen met hun sullige maar trouwe kraalogen mij aan. De combinatie van onschuldige natuurfragmenten en kleine allerdaagse weetjes doet me goed. Dat fijne gevoel van een paar dagen geleden vulde me alweer.
Ik droomde weg bij het lezen van mijn boek en kwam bij de term 'vriendschap'terecht. Wat is vriendschap, vanaf wanneer noem je iemand 'je vriend'. Waarom is vriendschap zo belangrijk? Nouja het is allemaal zeer logisch, totdat je er te lang over nadenkt. Het is gewoon een gevoelsmatige questie heb ik besloten en ik ben erg gelukkig met de vriendschappen waarover ik bezit (6).
Ik ken mensen die beweren dat geen vrienden hebben gaaf is. Nou ja, met een zucht geef ik ze dan een denkbeeldige schouderklop. 'Het komt nog wel goed hoor jongen'. Denk ik dan.

Okee, ik dwaal af. Mijn treinreis eindigde in Almelo. Waar Dodo mij opving. Ja ja! Het is eindelijk weer zover! Ik logeer een nachtje bij den Dodo. Dat was alweer te lang geleden! We hebben net de film 'Envy' gekeken. Best grappig hoor. Maar ik vertel hier soon over verder!

Morgen ga ik trouwens weer een huisje kijken met Marlous en Renie. Duim voor me! rrrrrr

*kus*

Onder het genot van Franse wijn

Tue, 15 Feb 2005 19:50:21 GMT

Ik mag mij een tevreden mensje noemen.
Onder het genot van een glas rode wijn en een schaaltje olijven staar ik naar het brandende hout in de beschilderde kachel. De televisie hoor ik in mijn achterhoofd ratelen, maar mijn gedachten dwalen af naar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.
Het aangename gevoel dat zich in mij vult wanneer ik mij in de buurt van mijn vriendje begeef. Maar ook de groep vogels, die ik vanuit het busraampje begluurde. Ze schetsten een onbeschrijflijk mooi motief in de grijze lucht. 'Dat moet ik onthouden' dacht ik toen.
Gisteren in Utrecht met Kevin vele bakken koffie naar achteren gegoten. Lekker relaxed, niet aan school denken. Ik hunkerde vlak na de kerstvakantie alweer naar vrije dagen. Het blijkt maar weer, dat verwende imago van mijn geest.

Het enige wat mijn glimlach overmeesterde was het nieuws dat er een springer was geweest, waardoor er geen treinen reden. Dat mijn reis langer zou duren, vond ik niet zo erg. Maar al die zeurende mensen. Begrijpen ze dan niet waar het om gaat;
'Er heeft iemand zelfmoord gepleegd' waarop een zuurpruimerig pokdalig gezicht zich naar mij toedkeerde:
'Ja dan mocht die persoon ook wel even aan anderen denken'
'En u denkt dat wanneer een persoon in staat is zichzelf van zijn/haar leven te beroven, nog zuiver na kan denken daarover?'
'Een mens is een mens' antwoordde ze.
'pfff Dom wicht' dacht ik. Maarja, mijn driftige karakter hoeft zich niet zo zeer naar buiten toe te treden. Met een beschaafde knik liep ik weg uit het gezelschap om op een bankje muziek te luisteren. Ik bedacht me dat ik misschien over een belachenlijk meelevingsgevoel beschik. Wanneer ik mijn ogen sloot en met mijn voet meewiegde op het ritme van de muziek, dacht ik aan hoe de ouders, de vrienden en andere mensen op de dood van de zojuist gesprongen probably jongen(omdat dat meestal zo is)zouden reageren. Een tijd van rouw. Voor mij een tijd waarbij de woorden uit mijn pen rollen. Niet dat ik nu snak naar een dood. Zeker niet. Natuurlijk niet.

Kortom, ik mag mij nogmaals een tevreden meisje noemen. Ik ben vandaag niemand verloren en ik heb alles wat mijn hartje begeert.

Dat lijkt me een mooie afsluiter vandaag.

-x- Marlijntje