urn:lj:livejournal.com:atom1:morgeve Columns & anekdotes Marlijn 2038-01-19T03:14:07Z urn:lj:livejournal.com:atom1:morgeve:16017 2038-01-19T03:14:07Z 2038-01-19T03:14:07Z Door mijn tranen heen kwam hij ineens naar me toe. Een schattig klein stuntelig tijgerkatje. Hij snuffelde voorzichtig aan onze planten en struikelde over een kersenblad. "Wat is de wereld toch groot! En wat is dit voor avontuurlijke plek? Wat beweegt daar! Oo het is mijn staart." Alles wordt in de gaten gehouden, meer zintuigen waren geen overbodige luxe geweest. Zijn snorharen draaiden dan ook overuren en met grote nieuwsgierige ogen staarde hij naar mij. Eerst een beetje onwennig, zo'n groot mens, je weet nooit wat die uitspoken. "Nooit met vreemden meegaan", zo leerden we van onze moeders. Maar ik overtuigde hem en we hebben wel een uur geknuffeld. Hij een schoteltje melk en ik een beker. We schepten echt een band. Morgen hebben we weer afgesproken. Ik glimlach.