urn:lj:livejournal.com:atom1:morgeve Columns & anekdotes Marlijn 2006-11-23T11:59:19Z urn:lj:livejournal.com:atom1:morgeve:14474 2038-01-19T03:14:07Z 2006-11-23T11:59:19Z Het is tien over half negen, voor mijn doen maar een vroege bedoening. Ik stap op de fiets en trotseer alle plassen, de slaande regen, de medefietsers. (ze zwabberen omdat ze eigenwijs met een paraplu proberen te fietsen, terwijl de wind veel te hard waait)De lucht is grauw en onbetrouwbaar, ik verwacht meer water en meer wind. Aan mijn verwachtingen wordt dan ook moeiteloos voldaan. Ik zie de grachten, wat een prachtig gezicht; al die druppels die tekeningen in het water maken. De mensen kijken bezorgd, geergerd, negerend. <br /><br />Dat mijn voeten natgespat zijn, door de diepe plassen waardoor ik heen crosste, dat maakt niet uit. Dat mijn panty klam aanvoelt, maakt ook niet uit. Dat mijn mascara doorloopt tot mijn kin, doet er niet toe. Mijn haren die aan mijn gezicht plakken, zijn me niet tot last. Wat een heerlijke dag, was ik altijd maar in zo'n romantische bui. Ik heb vandaag voor de tweede keer de herfst aanbeden. <br /><br />De eerste keer was twee weken geleden. Ik reed op een weg, omringd door gouden bomen. Ik werd er werkelijk sprakeloos van.<br /><br />En zachtjes begint mijn hypocrisie weer op te duikelen. Ik moet nu naar buiten om een hond uit te laten. Ik moet daarvoor naar de Meern fietsen en een uur lang wandelen. Ik heb geen zin om naar buiten te gaan, het is zo knus hierbinnen. De regen, de wind, die donkere dreigendende lucht.<br />Maar ja het moet, misschien borrelt stiekem mijn prille liefde voor herfst weer op. Dat hoop ik maar...<br /><img src="http://img182.imageshack.us/img182/2406/herfstxb4.jpg" />