Hondenweer

2038-01-19T03:14:07Z

Ik kijk naar de openhaard. Buiten is het donker en waait de wind guur door de straten. De regen slaat woedend tegen de ramen en de bomen wuiven wild. Dat idee maakt het zitten voor de warme vlammen alleen maar knusser. Met een rood wijntje en een toastje belegd met oude kaas, geniet ik van het ontspannen moment.

Plots wordt de rustige sfeer verbroken door een oorverdovende snuif in mijn oor. Wanneer ik mijn hoofd draai staar ik naar een grote glimmende zwarte neus. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. De trouwe kop van onze Rhodesian Ridgeback kijkt me verbaasd aan. Vlug geeft ze me een lik op mijn knie, in de hoop dat ze een plekje op mijn schoot kan bemachtigen. Haar kop komt nog een stukje dichterbij, gevolgd door een tweede snuif. Ik zet mijn rode wijn neer, prop het laatste stukje van mijn toastje in mijn mond en laat Hera bij mij zitten. Ze beseft niet dat ze een veertig kilo wegende hond is. Integendeel, alsof ze het formaat heeft van een Jack Russel wurmt ze zich tussen mijn knieën. Met een zucht legt ze haar kop op de houten vloer en staart ze net als ik in het knapperende haardvuur.

Na een kwartiertje zitten, tintelen mijn benen. ‘Hera, ga eens opzij, je bent echt te zwaar’, mompel ik. Als ik haar weg wil duwen, gooit ze al haar gewicht in de strijd. Ze zal en moet blijven zitten, want ‘o baasje, het is toch zo heerlijk.’ Lacherig sta ik op en met een treurige blik en haar staart tussen haar poten sloft ze naar haar mand.

‘Hera moet uit, ach Marlijn wil jij dat niet even doen?’ Knikkend loop ik naar de gang en knoop ik mijn jas goed dicht.

‘We gaan uit’, roep ik opgetogen richting de hondenmand. Vol verwachting kijk ik naar de punt van haar staart, die als enige
buiten de mand valt. Tot mijn grote verbazing staat ze niet op en springt ze niet in de rondte van vreugde. ‘Hera, kom er eens uit, we gaan wandelen!’ Herhaal ik. Even komt haar kop boven de rand uit. Onwillig staat ze uiteindelijk sloom op. Ik begrijp er niets van. Waar is de blijdschap die ze normaal vertoont? Normaal spreken mijn moeder en ik zelfs het woord ‘uit’, uit als ‘uu ie tee’, omdat Hera anders weer blij denkt dat haar een boswandeling te wachten staat.
Met een ‘moet-dat-nou-echt’-blik kijkt ze me doordringend aan. Dan snap ik het ineens. Madame wil geen natte pootjes en madame wil niet snuffelen in het natte gras, ze wil de kou en de donkere nacht voor geen goud in.

Het liefst zou ze gewoon uren voor de openhaard liggen en geknuffeld worden, luisterend naar de babbelende baasjes en de zoemende teevee. Dat is pas een hondenleven en daar past geen hondenweer in.