Vlees op een kluitje

2038-01-19T03:14:07Z

Utrecht, 6 oktober 2005
Buiten is het donker. Het nachtleven ontwaakt. Honderden fietsen staan gestald voor een café naar keuze. Bij het naar binnen loeren van een kroeg, komen de geur van bier en sigaretten je tegemoet. Drankgeschal en schatergelach worden bij je ingeboezemd. Ontspanning; tevreden gezichten en achterover hangende of op een tafel leunende personen die luisteren of enthousiast vertellen.

De actievelingen onder ons kiezen voor de dansvloer. Tivoli is dan een juiste keuze. Ik ben er niet zo van gediend. Niet op ‘popomatic’-avonden in ieder geval. De dansvloer was vannacht weer bezaaid met wormen. Althans zo leek het, als je vanaf het balkon naar beneden keek. Ik kreeg het echt benauwd, toen ik me bedacht dat ik er tussen moest gaan staan. ‘Joh zeur niet Marlijn!’ Nee, ik mag ook eigenlijk niet zeuren, ik ben vaak ook zelf ‘de worm’.

Misschien lag het aan het soort publiek. Jongens die als aasgieren met eksterogen het vrouwelijk volk inspecteren. ‘Bevindt hier zich nog een lekker hapje?’ Meisjes, die de aandacht waarderen, laten subtiel hun bh-bandje van hun schouder glijden. Mijn bui sloot vandaag niet aan op deze vleeskeuring. In mijn hoofd speelden zich genoeglijke taferelen af van speciaalbier en gegrilde kip.

Afgezien van de bestemming, had ik wel een heerlijke avond. We waren met een gezellige groep en de pret zat er goed in. We waren ook allen al voorzien van ‘vlees’, dus keuringen gingen niet verder dan een ‘bodycheck’.

Normaal vind ik het een fijne bezigheid, mensen te bekijken, maar mijn zicht vertroebelt bij het zien van zoveel mensen
die op een kluitje druk lopen te doen. Kortzichtig nietwaar! (knipoog)

Tivoli, een prima gelegenheid om uit te gaan, maar de popomatic-avonden wil ik vanaf nu liever vermeiden. Ik kan de sfeer niet accepteren. Het heeft iets kils.