| Marlijn ( @ 2005-02-15 20:14:00 |
Onder het genot van Franse wijn
Ik mag mij een tevreden mensje noemen.
Onder het genot van een glas rode wijn en een schaaltje olijven staar ik naar het brandende hout in de beschilderde kachel. De televisie hoor ik in mijn achterhoofd ratelen, maar mijn gedachten dwalen af naar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.
Het aangename gevoel dat zich in mij vult wanneer ik mij in de buurt van mijn vriendje begeef. Maar ook de groep vogels, die ik vanuit het busraampje begluurde. Ze schetsten een onbeschrijflijk mooi motief in de grijze lucht. 'Dat moet ik onthouden' dacht ik toen.
Gisteren in Utrecht met Kevin vele bakken koffie naar achteren gegoten. Lekker relaxed, niet aan school denken. Ik hunkerde vlak na de kerstvakantie alweer naar vrije dagen. Het blijkt maar weer, dat verwende imago van mijn geest.
Het enige wat mijn glimlach overmeesterde was het nieuws dat er een springer was geweest, waardoor er geen treinen reden. Dat mijn reis langer zou duren, vond ik niet zo erg. Maar al die zeurende mensen. Begrijpen ze dan niet waar het om gaat;
'Er heeft iemand zelfmoord gepleegd' waarop een zuurpruimerig pokdalig gezicht zich naar mij toedkeerde:
'Ja dan mocht die persoon ook wel even aan anderen denken'
'En u denkt dat wanneer een persoon in staat is zichzelf van zijn/haar leven te beroven, nog zuiver na kan denken daarover?'
'Een mens is een mens' antwoordde ze.
'pfff Dom wicht' dacht ik. Maarja, mijn driftige karakter hoeft zich niet zo zeer naar buiten toe te treden. Met een beschaafde knik liep ik weg uit het gezelschap om op een bankje muziek te luisteren. Ik bedacht me dat ik misschien over een belachenlijk meelevingsgevoel beschik. Wanneer ik mijn ogen sloot en met mijn voet meewiegde op het ritme van de muziek, dacht ik aan hoe de ouders, de vrienden en andere mensen op de dood van de zojuist gesprongen probably jongen(omdat dat meestal zo is)zouden reageren. Een tijd van rouw. Voor mij een tijd waarbij de woorden uit mijn pen rollen. Niet dat ik nu snak naar een dood. Zeker niet. Natuurlijk niet.
Kortom, ik mag mij nogmaals een tevreden meisje noemen. Ik ben vandaag niemand verloren en ik heb alles wat mijn hartje begeert.
Dat lijkt me een mooie afsluiter vandaag.
-x- Marlijntje
Ik mag mij een tevreden mensje noemen.
Onder het genot van een glas rode wijn en een schaaltje olijven staar ik naar het brandende hout in de beschilderde kachel. De televisie hoor ik in mijn achterhoofd ratelen, maar mijn gedachten dwalen af naar de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.
Het aangename gevoel dat zich in mij vult wanneer ik mij in de buurt van mijn vriendje begeef. Maar ook de groep vogels, die ik vanuit het busraampje begluurde. Ze schetsten een onbeschrijflijk mooi motief in de grijze lucht. 'Dat moet ik onthouden' dacht ik toen.
Gisteren in Utrecht met Kevin vele bakken koffie naar achteren gegoten. Lekker relaxed, niet aan school denken. Ik hunkerde vlak na de kerstvakantie alweer naar vrije dagen. Het blijkt maar weer, dat verwende imago van mijn geest.
Het enige wat mijn glimlach overmeesterde was het nieuws dat er een springer was geweest, waardoor er geen treinen reden. Dat mijn reis langer zou duren, vond ik niet zo erg. Maar al die zeurende mensen. Begrijpen ze dan niet waar het om gaat;
'Er heeft iemand zelfmoord gepleegd' waarop een zuurpruimerig pokdalig gezicht zich naar mij toedkeerde:
'Ja dan mocht die persoon ook wel even aan anderen denken'
'En u denkt dat wanneer een persoon in staat is zichzelf van zijn/haar leven te beroven, nog zuiver na kan denken daarover?'
'Een mens is een mens' antwoordde ze.
'pfff Dom wicht' dacht ik. Maarja, mijn driftige karakter hoeft zich niet zo zeer naar buiten toe te treden. Met een beschaafde knik liep ik weg uit het gezelschap om op een bankje muziek te luisteren. Ik bedacht me dat ik misschien over een belachenlijk meelevingsgevoel beschik. Wanneer ik mijn ogen sloot en met mijn voet meewiegde op het ritme van de muziek, dacht ik aan hoe de ouders, de vrienden en andere mensen op de dood van de zojuist gesprongen probably jongen(omdat dat meestal zo is)zouden reageren. Een tijd van rouw. Voor mij een tijd waarbij de woorden uit mijn pen rollen. Niet dat ik nu snak naar een dood. Zeker niet. Natuurlijk niet.
Kortom, ik mag mij nogmaals een tevreden meisje noemen. Ik ben vandaag niemand verloren en ik heb alles wat mijn hartje begeert.
Dat lijkt me een mooie afsluiter vandaag.
-x- Marlijntje