Current location:	Thuis
Current mood:	surprised

De vriendelijke buschauffeur
Ik stap uit de trein en kom terecht in de gewoonlijke massa. Wij willen allemaal naar de roltrap. (een enkeling waagt zich toch op de normale trap) We staan neus aan neus, hak tegen hak, we voelen elkaars adem, we horen elkaars stem. Bij het aankijken van mijn buurman valt mij op dat hij in tegenstelling tot de rest, heel vrolijk kijkt. Ik kijk te lang, want hij kijkt mij nu ook aan. Ik glimlach en bedenk me dat ik weer loop te staren. Hij glimlacht terug, het kon ook niet anders, zijn vrolijke gezicht lijkt onverwoestbaar.

Eindelijk boven, neuzen van elkaar, hakken van elkaar, geen warme klamme luchtwegproductie meer in je nek, geen joelende, roddelende, geirriteerde stemmen meer op je terratorium. Toch vreemd, elf uur 's avonds en toch nog zo'n drukte. Buiten is het donker, het zou koud en guur moeten zijn, maar ik kan beter een koel lentebriesje omschrijven.

Ik loop naar de bushalte, er staan vier mensen, er zitten er twee, waaronder een jongen met een gitaar. Hij bladert in een gidsje over Geneve. Ik probeer me te herinneren wat ik daar heb gezien en hoelang dat geleden is. Toch al zo'n acht jaar geleden, shit wat gaat dat snel. Ik werp een aantal keren ongeneerd een blik op het boekje, om mijn nieuwsgierigheid te vervullen. Ook hij kijkt opzij en glimlacht, ik grinnik wat ongemakkelijk terug.

De bus, daar is hij. Het valt me gelijk op, de chauffeur ziet er gezellig uit. De laatste busritten had ik het met stoffige mompelende buschauffeurs moeten doen, maar deze meneer deed uiterst vriendelijk: 'Goedenavond juffrouwtje, waar wilt u naartoe?' 'Van heuven goedhartlaan graag' 'Geweldig! Je zit hier helemaal goed, zo, je krijgt een stempeltje van me en ga nu maar lekker zitten, ik breng je er helemaal heen!' Ietwat verbouwereert kijk ik hem aan, hij moet er van lachen. Ik pers mijn derriere in een der plastic busstoelen en creeer volledig de waan dat ik heerlijk zit. Ik kijk naar het spiegeltje waarin zijn hoofd weerspiegelt, een vrolijke kop. Een tamelijk 'ronde' meneer, met vriendelijke ogen. Ik kijk naar de andere mensen die in stappen, allen net zo verward als ik: 'Wat een aardige buschauffeur, goh', zie je ze denken. Ieder lijkt te gaan zitten alsof hun kont verwend wordt in talloze zachte kussens. De schijn bedriegt, maar dat maakt het alleen maar fijner.
Hij start de motor en begint te ratelen: 'Goedenavond dames en heren, jongens en meisjes, mijn naam is X, ik rijd jullie vanavond heen waar jullie naartoe willen, zit lekker achterover, ik wens u allen een prettige reis'.
Bescheiden wordt er gelachen, 'wat is dit? 10 minuutjes rijden en dan dit? fantastisch'
Bij iedere halte kan onze chauffeur zijn mond niet snoeren: 'Graad van Roggenbrood' ipv 'Graadt van Roggeweg' 'Hier kunt u een tochtje op de brancard maken', constateert hij bij de halte van het ziekenhuis. 'Van heuven goedhartlaan voor de dame achterin, wel thuis mevrouwtje!' Ik slenter naar de deur en zwaai naar hem.
Hij zwaait uitbundig terug.

Het klinkt bijna dramatisch en flauw, maar zo ging het echt. Die man was zo enthousiast, zo gezellig, niet irritant, niet bemoeierig, gewoon zichzelf, een ontzettend vriendelijke man. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin op z'n werk. Hij stuurt zijn passagiers en maakt de hele dag grapjes. Een ware levensgenieter, en dat verdient een pluim!